Hellend vlak – Joëlle Bakhuis

24
mrt

Hellend vlak – Joëlle Bakhuis

‘Als je niet oppast eindig je met je kleren aan in het zwembad.’

 

Ken je dat gevoel? Iemand, veel sterker dan jij, heeft je vastgegrepen en sleept je nu richting de rand van het zwembad. Je verzetten heeft geen zin; maar toch verzet je je met alles wat in je is. Het zwembad komt steeds dichterbij, totdat je beseft dat het echt gaat gebeuren: tussen nu en een paar seconden lig je er in!

 

Dat is het gevoel van het hellende vlak. Je verzetten heeft geen zin. Je krabbelt en zoekt grip, maar je verliest de strijd. Veel christenen kennen dit gevoel. Vooral als het gaat over de huidige cultuur. En dan met name over homoseksualiteit.

 

Ze hebben het gevoel dat ze tegen hun wil ergens naartoe gesleept worden waar ze niet heen willen. De opmars van homoseksualiteit lijkt niet te keren, en meer en meer kerken stellen zich open voor homo’s met een relatie. Hierdoor krijgen ze het gevoel dat ze geen keuze hebben; en beginnen ze zich te verzetten. De mensen die het felst zijn in discussies over homoseksualiteit en geloof zijn dat vaak vanuit dit hellende-vlak-gevoel, heb ik het idee.

 

Ja, het klopt dat er nu meer openlijk homoseksuelen zijn en dat tieners zich steeds vaker en steeds vroeger bewust zijn van hun seksuele identiteit. Ik denk dat dit een niet te stoppen verandering is in onze cultuur. We hoeven en moeten ons daar niet tegen verzetten. Door ons te verzetten of onze ogen er voor te sluiten bieden we totaal geen antwoord en doen we de mensen die het aangaat enorm tekort.

 

Ik denk ook dat we niet bang hoeven te zijn voor het hellende vlak, dat we ergens belanden waar we helemaal niet naartoe willen, en wel om twee redenen.

Allereerst moeten we begrijpen dat cultuur altijd verandert. En elke cultuur heeft kenmerken die passen bij Gods bedoelingen en aspecten die ingaan tegen Zijn wil. In bijbelse tijden was de cultuur ook niet bepaald naar Gods wil en waarden, denk aan polygamie, en wijdverbreid onrecht zoals slavernij. De ene cultuur is niet persé beter, of ‘bijbelser’, dan de andere. En wat mensen vroeger als bedreigende verandering ervoeren, bleek maar al te vaak toch een positieve ontwikkeling.

 

Ten tweede mogen we beseffen dat we altijd een keuze hebben in hoe we ons opstellen ten aanzien van de nieuwe ontwikkelingen. In plaats van ons bedreigd te voelen en ons te verzetten, is het denk ik behulpzamer als we met elkaar in gesprek gaan en blijven.

 

In elke nieuwe situatie mogen (nee moeten!) we biddend zoeken naar Gods wil. We hoeven niet alles te accepteren, als we maar zorgvuldig ingaan op de vragen die spelen en zorgvuldig omgaan met de mensen die het aangaat. De kerk heeft zich de afgelopen decennia moeten bezighouden met vragen over anticonceptie, televisie en internet, huwelijk en huwelijkse trouw, de gelijkheid tussen man en vrouw en nog veel meer. En ja, ook over seksuele diversiteit. Lastige vragen, en we kunnen er maar beter rekening mee houden dat er elke paar jaar weer nieuwe vragen op zullen duiken.

 

Met hulp van Gods Geest kunnen we op zoek naar antwoorden die in onze tijd Zijn bedoelingen weerspiegelen.

‘Ja maar stel nu dat ze ook nog kinderen willen krijgen? En wat krijgen we allemaal nog meer?’ hoorde ik een jong kerkenraadslid vragen. Waarop een ouder kerkenraadslid antwoordde: ‘Dat zien we dan. Ook dan zullen we biddend zoeken naar Zijn wil.’

 

Meer lezen over hoe we kunnen omgaan met de Bijbel en onze cultuur? Ik kan het boek ‘Van sjibbolet naar sjalom‘ van ds J Mudde van harte aanbevelen!