Gezegend!? – Daniek Luhrman

15
sep

Gezegend!? – Daniek Luhrman

Een flinke teug Zuid-Afrikaanse lucht dringt mijn neusgaten binnen. Op het balkon laat ik opnieuw mijn ogen langs de bergen glijden. De zon laat zich langzaam achter de bergen zakken en laat een helder roze glinsterende weerspiegeling in de zee achter. Soms vraag ik me af in hoeverre mijn ogen al het moois aankunnen?
Soms … zo ontzettend fijn om te beseffen hoe gezegend ik ben.

‘Corrigerende verkrachting. Heb je daar wel eens van gehoord?’ Pieter, een in Zuid-Afrika wonende man waarbij ik op bezoek ben om te praten over homoseksualiteit en het geloof, haalt me terug naar de realiteit. Pijnlijk genoeg weet ik wat hij bedoelt, ik heb er over gelezen … en toch hoopte alles in me dat het een gruwelijk verzinsel was. Pieter benoemt dat het gaat over de verkrachting van lesbische meiden wat een corrigerende werking zou hebben. Met name in de Townships worden voornamelijk onder de zwarte bevolking de lesbische meiden verkracht. Ik zie Pieter hoofdschuddend zijn net vertelde verhaal overdenken; wat een onmacht. ‘Het heeft te maken met de cultuur.’ gaat Pieter verder. ‘De man heeft van oudsher een belangrijke rol in het gezin, hij is autoritair. Lesbiennes passen niet binnen deze manier van samenleven. Bovendien blijkt dat vele zwarte Zuid-Afrikanen hun gevoel van mannelijkheid veiligstellen door hun seksuele veroveringen.’
Verslagen kijken we voor ons uit. God, waarom zij?
Soms … zo ontzettend pijnlijk om te beseffen hoe gezegend ik ben.

 

‘Het is zó belangrijk dat we blijven spreken over homoseksualiteit …’ Ik knik hevig, ik ben het volledig met Pieter eens. Ook Fanie, de man van Pieter die ondertussen een heerlijke Zuid-Afrikaanse maaltijd aan het bereiden is, stemt in met Pieter. ‘Verhalen zoals die van Retha zijn zo ontzettend waardevol!’ Ik richt mijn blik op Retha die haar glas water neerzet om haar handen leeg te maken. Ze zoekt in haar tas en haalt vervolgens een boek tevoorschijn. Ik probeer het Afrikaans dat ze spreekt te ontrafelen en begrijp dat ze in haar boek haar verhaal over uit de kast komen heeft verwoord. ‘Laat ik vooropstellen dat dit mijn verhaal is. Ik wil niets afdoen aan andere interpretaties, deze mogen er zijn!’ Met een liefdevolle blik overhandigt ze me het boek dat ze in haar handen heeft. Ik sla het boek open en lees een stukje …

Kan ’n mens terselfdertyd ’n Christen wees en gay wees?
My hele wese is in opstand: waarom moes dit met my gebeur het?
Ek kan nie regtig met iemand hieroor praat nie; ek is bang vir verwerping.
Partykeer dink ek aan selfdood; ek is tog net ’n oorlas vir die samelewing.
My skynlewe maak my siek, maar ek het nie ’n keuse nie; die prys vir ‘’uit die kas klim’’ sal te hoog wees om te betaal.
Waarom is die kerk so huigelagtig en koersloos om gay persone te omarm?
Ek bly liewers stil en leef ’n lewe van leuens.* (R. Benadé, 2017)

Met een brok in mijn keel vraag ik haar of ik een exemplaar van haar kan kopen. Ik bedank haar hartelijk dat ze mensen toelaat om mee te kijken in haar jarenlange strijd. Haar jarenlange moeizame en ontzettend eenzame strijd om acceptatie.
Soms … zo ontzettend verdrietig om te beseffen hoe gezegend ik ben.

 

Hoe langer het gesprek aanhoudt, hoe meer ik besef dat ik omringd ben door drie prachtige mensen. Ieder heeft een verhaal op zich, ieder wil zich inzetten voor de LGBT+ community, ieder houdt intens van God. Door alles heen zijn ze gebleven wie ze zijn. Zo drukken ze me op het hart dat ik mag zijn wie ik ben. By the grace of God, I am what I am. De slagzin van de organisatie die door Pieter is opgericht in 1995: IAM (Inclusive and Affirming Ministries). Een organisatie gebaseerd op zijn standpunt: Spreek met elkaar, durf met elkaar de dialoog aan te gaan. Ondertussen is ‘IAM’ gegroeid en wordt er met een team in gesprek gegaan met Zuid-Afrikaanse kerken om bewustwording te creëren van diversiteit onder gemeenteleden. Onderwerpen als hoe er omgegaan kan worden met homoseksualiteit worden besproken, workshops en programma’s worden opgezet om ook in de kerken in Zuid-Afrika het gesprek aan te gaan.
Altijd … hoort het een dag te zijn waarop iedereen volmondig en trots kan zeggen: ‘Wat gezegend zijn wij, wat gezegend ben ik!’


Net als Retha wil ik benadrukken dat dit mijn verhaal is. Ik wil niets afdoen aan andere ervaringen en verhalen. Deze zullen en mogen er zijn.

 

* Citaat uit het boek ‘God, gay, genade’ door Retha Benadé