Mijn verhaal – John Lapré

VERLANGEN NAAR EEN VEILIGE KERK

Met een vrouw en kinderen. Net zoals iedereen. Alleen wist John Lapré al op jonge leeftijd dat hij niet gelukkig zou worden van dit toekomstbeeld. Hij viel namelijk niet op meisjes.
Jarenlang worstelde hij met zijn zelfacceptatie en veranderde zijn eigen blik op homoseksualiteit. Maar hoe moest hij met zijn geaardheid omgaan? Hij deelde zijn verhaal in vertrouwen maar helaas volgde er een geforceerde coming-out.

 

John is opgegroeid in een kleine stad genaamd Genemuiden. ‘Ik heb best een onbezorgde jeugd gehad maar toen ik op mijn veertiende verliefd werd op een jongen, kwam ik in een kleine identiteitscrisis. De vrijheid voelde ik niet om er met mijn ouders en vrienden over te praten. De drempel om voor mijn gevoelens uit te komen, werd door de jaren heen steeds hoger.’

 

In 2006 kwam John tot bekering en werd hij actief voor een landelijke stichting die geestelijke verdieping nastreeft. ‘Zo bracht ik een nieuwsbrief uit die veel volgers had. Hierin deelde ik allerlei mooie teksten en anekdotes. Tijdens één van de conferenties die de stichting organiseerde was een geestelijke werkzaam die ik erg hoog had zitten. Ik vertelde hem na een tijdje over mijn geaardheid en alle dingen waarmee ik worstelde. Hij luisterde aandachtig maar vertelde mij uiteindelijk dat hij er een nacht over moest slapen. Een dag later kwam de man met het bericht dat ik een bedreiging was voor de stichting en dat hij mijn verhaal bespreekbaar moest maken met de directeur. Hierdoor werd mijn coming-out geforceerd. Diezelfde dag nog ben ik mijn baan bij de stichting kwijtgeraakt, evenals mijn plek in de christelijke gemeente. Ook ben ik die dag uit het broederhuis gezet waar ik toen woonde.
In mijn rode Toyota ben ik die nacht in de stromende regen naar mijn ouderlijk huis gereden. Ik heb onbedaarlijk gehuild. Mijn ouders kwamen onmiddellijk terug van hun vakantieadres en ontvingen mij met open armen. In het begin vonden zij het moeilijk maar ze hebben mij altijd gesteund. Die nacht ben ik een beetje doodgegaan…‘

 

Tijdens zijn werk bij de stichting werd John behandeld voor zijn gevoelens. Tevergeefs.Nog steeds verbaas ik mij erover hoe mensen vanuit hun allerbeste bedoelingen, de persoon achter een verhaal kunnen vergeten en hem/haar op basis van zijn/haar handelingen of gedachtegoed kunnen uitstoten. Mensen hebben mij vroeger veel pijn gedaan. Echter koester ik geen wrok meer voor hen. Het heeft even geduurd maar ik heb hen vergeven en geloof erin dat zij dit niet met kwade bedoelingen hebben gedaan. Dat het allemaal verkeerd heeft uitgepakt, is een feit.’


Na zijn geforceerde coming-out werd het stiller en stiller. ‘Ik heb mensen van mij vandaan geduwd. Ik kon niet langer in liefde reageren op de mensen die altijd mijn vrienden waren omdat zij mij nu lieten vallen omwille van mijn geaardheid. Het licht ging uit en ik werd omsloten door duisternis.’
Het was een verschrikkelijke tijd. Na mijn coming-out was ik in één klap al mijn vrienden, kennissen, gemeentegenoten en collega’s kwijt. Na veel verdriet moest ik een manier vinden om mijzelf te herpakken. Ik las veel en wandelde in de natuur, in de hoop dat ik het antwoord vond. Juist in de stilte, in de schoonheid van Gods schepping bloeide ik op. Ik heb in deze moeilijke periode God altijd heel sterk mogen ervaren. Hij droeg mij als het ware.’
De moeilijke strijd die hij aanging heeft hij met hem overwonnen. Ik heb mijn leven nu aan God te danken. Ik bad God niet langer mijn homoseksuele geaardheid weg te nemen maar ging die als Zijn volmaakte uiting van diversiteit aanvaarden. God leerde mij Hem te danken voor wat Hij in mij heeft geplant. Het gevolg hiervan was dat ik God ging vragen een persoon aan mijn leven te koppelen met wie ik het leven langdurig zou mogen delen en vieren. Tot het moment dat ik mijn wederhelft in april 2012 ontmoette, bad ik God elke dag om een gelovige partner. En God voorzag!’

John heeft één wens. ‘Mijn wens is dat juist de kerk een plaats zal zijn waar alle leden van het lichaam zonder aanziens des persoons, het Hoofd zullen aanbidden, eenieder met zijn eigen gaven en talenten. Mijn wens is een veilige kerk. Een veilige kerk met een vangnet achter de ziel, waar een rode loper wordt uitgerold voor homo’s, zonder enige terughoudendheid. Zij horen er helemaal bij en dat mag de gemeente van Christus ruimhartig laten zien. Misschien is er een verandering van denken nodig, maar ik denk dat het een eer is voor de christelijke gemeenschap om homo’s in het midden op te nemen. Buiten de poort is het voor hen soms al lastig genoeg. De gemeente kan daarin een verschil maken! Veel gemeenteleden voelen zich een ‘tweederangsburger’. Dit kan onmogelijk de bedoeling zijn als diezelfde christelijke gemeente uiting wil geven aan Gods verlangen om samen één te zijn.’

Laat hen allen één zijn, Vader. Zoals U in mij bent en ik in U, laat hen zo ook in ons zijn, opdat de wereld gelooft dat u mij hebt gezonden.
– Johannes 17:21

John heeft een boek geschreven over zijn leven en zijn zoektocht naar acceptatie van zijn geaardheid binnen de kerk: ‘De veilige kerk’.  zie ook zijn website.

 

Augustus 2017 | Sven Hop

Neem contact met ons op!

We staan klaar voor iedereen. Wanneer je een vraag hebt over homoseksualiteit en geloven, wanneer je behoefte hebt aan iemand die langere tijd met je meedenkt en -bidt, of gewoon om eens te praten. We horen graag van je!

Email ons of lees de laatste Blog