Microagressie – Ds Angela yarber

30
sep

Microagressie – Ds Angela yarber

Microagressie

 

“We zijn bang dat het kinderprogramma niet zal groeien. Ouders willen hun kind misschien niet naar een kerk met een lesbische pastor en zo veel homoseksuele mensen brengen”, verklaarde de diaken jammerlijk.

“Is ze niet mooi?”, Zei hij terwijl hij in mijn wangen kneep en me voorstelde aan een prestigieuze mannelijke theoloog, “je zou niet denken dat ze ook zo intellectueel is.”

“Het is oké dat je homoseksueel bent. Onze kerk heeft dit al geaccepteerd. Maar benoem uw levensstijl niet vanaf de kansel “,  adviseerde een gemeentelid na een preek over gelijkheid.

Reacties als deze kwamen regelmatig voor in de zeventien jaar dat ik heb gediend in plaatselijke kerken. Als  lesbische vrouw wist ik dat ik in veel kerken niet welkom zou zijn in de bediening. Dus heb ik gekozen om mezelf te verbinden aan groepen en denominaties die zo moedig zijn vrouwen in de bediening te bevestigen en gastvrij en open te zijn voor lhbt ers*. Het zijn organisaties die trots zijn op hun openheid. “Waarlijk,  dit zal een plaats zijn waar iedereen welkom is, waar onze gelijkwaardigheid bevestigd en gevierd wordt,” dacht ik.

Toch merkte ik dat ik constant het gevoel had ongeldig, uitgesloten en gemarginaliseerd te worden door een aantal van de mensen en organisaties die beweren dat ze bondgenoten van me zijn. Wat het omgaan met deze gevoelens zo moeilijk maakt, is dat de mensen die deze uitspraken doen meestal goede, attente en morele mensen zijn die nooit van plan zijn om seksistisch, discriminerend of exclusief te zijn. Velen denken dat hun woorden complimenten zijn.

Opmerkingen als deze worden microagressie genoemd. Psychologen beweren dat microagressie opbouwt na verloop van tijd, wat kan leiden tot stress, pijn en angst voor personen die tot een minderheid behoren.

Een van de enorme krachten van microagressie is hun dubbelzinnigheid, zowel voor het slachtoffer en de dader. Ik kon omgaan met de haatmail. De flagrante vormen van uitsluiting en discriminatie zijn niet wat me zo veel psychologische, emotionele, geestelijke en lichamelijke nood veroorzaakte. Integendeel, het waren de kleine opmerkingen, het buiten spel gezet worden, de tikken vanuit mijn eigen gemeenschap, die mij op lange termijn de meeste pijn bezorgde.

Terwijl ik probeerde voor mezelf met deze dubbelheid om te gaan,  realiseerde ik me dat andere minderheden binnen de gemeente soortgelijke dingen ervaren. Ik besefte dat -ongeacht hoeveel antiracisme trainingen ik heb gevolgd of boeken ik heb gelezen – ook ik in staat ben anderen te marginaliseren. Hoe meer ik leer over microagressie, hoe meer ik kan leren om werkelijk lief te hebben en gelijkwaardigheid uit te dragen.

De kerk moet een plaats zijn van verwelkoming, bevestiging en inclusie; een plek waar ieder mens wordt gerespecteerd, geëerd en gevierd.

Ik ben van mening dat een dergelijke kerk kan bestaan.

Ds Angela Yarber

(vertaald, bewerkt en ingekort door team Verscheurd. Bron)

 

* lesbiennes, homos, biseksuelen en transgenders