Bekentenissen van een christen-homo – Nate Smith

25
mrt

Bekentenissen van een christen-homo – Nate Smith

We leven in een maatschappij waarin we ons een individu voelen, er is niets wat ons kan vormen of pijn doen. Wij zijn vrije denkers, we worden alleen beïnvloed waardoor we beïnvloed willen worden.

Dit idee blijkt totaal onjuist te zijn.

Eric Erickson was een ontwikkelingspsycholoog die stelde dat een mens door verschillende levens stadia heen groeit. Bij elk belangrijke scharnierpunt in het leven moet er ruimte zijn voor een identiteitscrisis. Dit geeft de persoon ruimte om al dan niet aan te passen aan de nieuwe omstandigheden. Deze stadia kunnen later weer herleefd worden als innerlijke worstelingen niet erkent worden. Het succes van de ontwikkeling van een persoon wordt beïnvloed door externe factoren.

Als een persoon die opgegroeid is in de christelijke cultuur, en die daarnaast ook een homoseksuele geaardheid heeft, ben ik er achter gekomen dat ik nooit echt heb kunnen vertrouwen tot op dit moment. Ik ben nu 27 jaar oud.

Mijn vader werkte voor defensie tot het moment dat ik in de brugklas zat. Daarna werd hij voorganger. De vrees voor de Here en de onbuigzaamheid van religieuze regels doortrokken ons gezin. Zaken rondom geloof en godsdienst werden nooit ter discussie gesteld.

Voordat ik ook maar begon na te denken over mijn geaardheid, was ik op de middelbare school bevriend geraakt met een jongen die al uit de kast was. We hielden contact door middel van brieven en op een gegeven moment heb ik hem ook mijn telefoonnummer gegeven. Mijn vader kwam erachter wie hij ‘was’, en mij werd verteld geen contact te hebben met ‘mensen zoals hij’. Dat was het einde van deze vriendschap.

Mijn vader werd heel erg uitgesproken over zijn homo standpunten  toen Disney publiekelijk steun begon te geven aan de LHBT wereld. Ons gezin nam deel aan een boycot tegen Disney en ‘die homoseksuelen’. Ik herinner nog dat ik hoorde over Matthew Shepard. Toen ik dat hoorde begon ik mij af te vragen waarom de kerk homo’s haat.

Na de middelbare school heb ik een korte Bijbelschool opleiding gevolgd in Spanje. Na een periode van worsteling met suïcidale gedachten, liep ik op een dag naar het strand en schreeuwde naar God. Ik wilde dat Hij Zijn gezicht zou laten zien. Ik wilde dat Hij genade en liefde zou laten zien, omdat de christenen die ik kende mij en andere homo’s haatten. De volgende morgen kon ik ineens de woorden uit de Bijbel indrinken als nooit tevoren. God was gekomen, maar mijn geheim was nog steeds verborgen voor anderen.

Ik begon met eerlijk zijn naar anderen toen ik 22 was. Ik kwam uit de kast naar een professor, door middel van een opdracht die ik moest maken. Daarna kwam ik ook uit de kast naar vele vrienden. Op dat moment kwam de angst voor anderen weer in alle hevigheid terug. Ik begon mijzelf te haten vanwege mijn geaardheid. Mijn vrienden van de universiteit toonden mij veel liefde, maar ik wist dat de tijd ook gekomen was om eerlijk te worden naar mijn ouders toe. Voordat ik de reis naar Georgia aanving, heb ik vele malen naar Valerie’s verhaal gekeken in de film ‘V for Vendetta’. Zij zei dit: ‘Ik herinner mij hoe de betekenis van woorden begon te veranderen voor mij. Onbekende woorden zoals collateral en rendition werden bedreigend, terwijl Norsefire en de Articles of Allegiance heel krachtig werden. Ik herinner mij hoe anders zijn gevaarlijk werd. Ik begrijp nog steeds niet waarom de mensen ons zo haten’.

Mijn grootste angst was om uit huis gezet te worden, maar dat gebeurde niet. Desondanks was ik zwaar beschadigd. Er kwamen vragen zoals ‘zo hebben we je toch niet opgevoed?’ en ‘heb je wel genoeg gebeden?’ en ‘heb je een relatie met je vriend Toby?’ Ja, ik wist hoe ik was opgevoed. Ja, ik heb ongelofelijk veel gebeden dat ik mocht veranderen. Nee, ik had geen relatie met Toby, en ik had ook nooit een relatie gehad.

Ondanks mijn suïcidale gedachten, ben ik een jaar lang gaan stage lopen in Costa Rica. Ik heb geen geheim gemaakt van mijn ‘worsteling’, wat ertoe leidde dat ik vragen kreeg over de gewone vriendschappen die ik met andere jongens had. Ik moest in die tijd een operatie ondergaan, wat ertoe leidde dat ik gemakkelijk veel pijn medicatie kon regelen. De medicatie veroorzaakte waandenkbeelden, en mijn 4 jaar lange worsteling met suïcidale gedachten werden omgezet in daden. Ik heb mijzelf geprobeerd te doden door een overdosis van verschillende medicijnen. Mijn werkgever, zijn vrouw en mijn huisgenoot waren bij mij tijdens de race van 30 minuten naar het ziekenhuis. Ik bleef maar herhalen: ‘de man zei: homoseksuelen moeten dood, homoseksuelen moeten dood, ze gaan allemaal naar de hel’. In het ziekenhuis gaven ze mij medicatie tegen schizofrenie, en twee maanden later ben ik weer verder gegaan om mijn opleiding af te maken. Totaal gebroken nam ik deel aan gebedstherapie, wat mij ontzettend veel geholpen heeft. Totdat de therapeut begon over het veranderen van mijn aantrekking tot andere mannen. De Amerikaanse medische-, psychiatrische-, en psychologische genootschappen zijn het er allemaal over eens dat het proberen te ‘genezen’ van homoseksualiteit zeer negatieve gevolgen heeft voor patiënten. Waarom willen Evangelische christenen dit nog steeds? Ik begon er serieus aan te twijfelen of er wel plaats was voor mij in het lichaam van Christus.

In 2010, publiceerde Jennifer Knapp Letting Go, wat bij mij heel veel herkenning opriep. Teksten zoals Ik ben diegene die het allemaal binnen houdt / daarom laten zij mij met rust gaven precies weer hoe ik leefde, de enige manier om een normale relatie met andere mensen te onderhouden.

In oktober van 2011 las ik Love is an Orientation (liefde is een gerichtheid) door Andrew Marin. Hij legt de nadruk op het evangelie in plaats van geaardheid. De liefde en acceptatie van Christus zijn veel groter dan dit. Hierdoor ben ik gaan zien dat vechten tegen mijn  seksuele geaardheid niet nodig is. Als gevolg daarvan ben ik ook gestopt met het gebruiken van medicijnen, en zijn mijn suïcidale neigingen ook verdwenen. Daarnaast verloor ik ruim 20kg, die er in minder dan twee jaar bijgekomen was. Ik begon uiteindelijk te vertrouwen in mijzelf en in wie God is.

De hoogste risico groep van mensen die suïcidaal zijn, zijn homoseksuele mannen die celibatair wil leven. De statistieken geven aan dat 46% van hen deze gedachten hebben, en 15,5% doet daadwerkelijk een poging tot zelfmoord. Ik ben deze beide statistieken. Blijf ik celibatair leven? Zo ja, hoe kan ik dan het gevoel krijgen ergens bij te horen? Zelfs als ik opper om een jongen als huisgenoot te vragen, roept dat andere christenen al op om die jongen te waarschuwen voor ‘wie ik ben’. Daarnaast word ik dan bevraagd of ik door hem dan niet ‘in verleiding’ zal worden gebracht. Word ik hierdoor gedwongen om als een melaatse alleen te leven?

De omgeving heeft grote invloed op wie wij worden. De christelijke cultuur kan een persoon helpen te laten bloeien als de persoon die God wil dat hij is, of diezelfde cultuur kan die persoon levend verbranden. Ik hou van mijn familie en ik zie mijzelf als een kind van God. De christelijke cultuur heeft mij beïnvloed om celibatair te blijven, maar ik ‘worstel’ niet meer. Ik vraag mij alleen af of ik dit alleen maar doe om mijn familie en vrienden tevreden te stellen, het is mogelijk dat die eerder genoemde statistieken weer werkelijkheid gaan worden in mijn leven.

Originele tekst: Nate Smith: Confessions of a Gay Christian, bron: relevant magazine 

Nate Smith is geobsedeerd door Chai thee en woont in Kentucky. Hij twittert op @smith_brooks

Vertaald door Team Verscheurd, maart 2017