De klaagzang van een hetero – Miranda Terpstra

23
apr

De klaagzang van een hetero – Miranda Terpstra

Slaaf van oordeel

Niemand vroeg iets in mijn jeugd over mijn seksuele oriëntatie. Mijn ouders zagen het waarschijnlijk ook als een vaststaand gegeven dat ik bij een meerderheid hoorde en de daardoor ontstane geaccepteerde norm m.b.t liefde tussen twee mensen: hetero genaamd.

Vanaf dat ik aan het boek Hartenvrouw begon veranderde daar wat in. Mensen gingen vragen : “Of ik wel had gezien dat er bij een recensie niet stond dat ik zelf hetero was, want mensen kunnen wel gaan denken……..?”en “Pas maar op straks wordt je zelf nog zo” en “Wat vindt je man ervan?” Gelukkig mocht ik naast een aantal pijnlijke ervaringen rondom het maken van dit boek ook veel leren n.m.l. los te staan van de mening van mensen en broeders en zusters. Iedereen vindt altijd wel iets van iemand of je nu links of rechts afgaat. Als je daar je leven en stappen door laat bepalen wordt je eigenlijk een slaaf van oordeel. Mensen mogen van mij dus alles denken en diegenen die ‘echt’ willen weten hoe ik ergens insta , die sta ik met liefde te woord.

Klaagzang

Halverwege het boek liep ik een paar flinke deuken op in mijn hart. Bij een aantal broeders en zusters die ik zeer respecteer en ook liefheb veranderde de relatie in stilte. Een tijd lang had ik hier enorm verdriet van en uitte ik dit in klaagzang naar God. Tot een moment waarop ik besefte dat mijn ervaring van afwijzing, onbegrip  en het niet verstaan worden op 1 hand te tellen waren. Terwijl bij de mensen die in het boek Hartenvrouw staan en al diegenen met een seksuele oriëntatie die niet de meerderheid vertegenwoordigt, dit aan de orde van de dag is. Toch ook voor hen goed te beseffen dat de mensen die negatief reageren  niet perse de meerderheid vormen. Véél meer christenen hoor je niet.

Balanceren op flinterdun koord

Eerst vervulde het me met schaamte dat ik mezelf zó zielig had gevonden. Mijn innerlijke criticus was genadeloos. Toen ik de innerlijke criticus de laan uit stuurde en mijzelf hierin  met liefde kon bekijken, werd ik juist intens dankbaar. Deze ervaring en deukjes hebben me  op een heel zachte wijze een dieper invoelen gebracht naast de empathie die ik al had voor deze medemensen. Ook leerde ik welke woorden gevoelig zijn in het gesprek tussen mensen met verschillende overtuigingen rondom diversiteit in seksuele oriëntatie. Ik heb daarin een paar ‘goede’ missers gemaakt om nu redelijk te kunnen balanceren op het flinterdunne koord van communicatie rondom geloof en homoseksualiteit. Ik heb God bedankt voor de inzichten en de missie die ik nog steeds met  passie vervul. De missie om te tonen wie God voor hen wil zijn en andersom wie deze geliefde mensen voor God zijn .

Vrede met God

Als laatste ben ik ook onder de indruk geraakt van ook weer de diversiteit binnen deze groep mensen. Ieder mens vindt duidelijk op een unieke wijze vrede in het hart met zichzelf en God:  alleen, samen of zelfs in een hetero relatie. Geen mens overtuiging en weg lijkt hetzelfde. Ik kan er van alles van denken en vinden, maar mag een mens zijn of haar eigen weg met God lopen?